ΚΟΚΚΙΝΗ ΣΦΗΝΑ #12

Κυκλοφορεί η νέα ΚΟΚΚΙΝΗΣΦΗΝΑ [τεύχος 12, Μάρτιος 2011]

Το τέλος της Ιστορίας ή η αρχή μιας νέας;

Η άμεση, αγοραία πρακτική ανακλαστικότητα που επιζητά σήμερα το πρόγραμμα σπουδών οποιασδήποτε σχολής, φανερώνει την πραγματική φτώχεια του σημερινού πανεπιστημίου της αγοράς. Η άφεση στο υπάρχον ή η συνειδητή κατάφασή του για τους περισσότερους από τους πανεπιστημιακούς καθηγητές είναι η de facto υποταγή στην πιο σύγχρονα ντετερμινιστική πρόσληψη του νοήματος της Ιστορίας (και του τέλους της).

Η τυφλή επιστημονίστικη και τεχνοκρατική αντίληψη τους, δεν τους αφήνει να δουν πέρα από την μύτη τους. Ολόκληρα ρεύματα κοινωνικών διεργασιών και ταξικές συγκρούσεις, εξαφανίζονται κάτω από το αταξικό μονόκλ της μηχανικής λογικής, των ρυθμιστικών μεταβολών και κάποιων σταθμιστικών παρεμβάσεων.

Είναι αυτός όμως ο λόγος που σπρώχνει το ευρωπαϊκό αστικό φάσμα  πολιτικών δυνάμεων και συνασπισμών στις διαρθρωτικές αλλαγές αντιεκπαιδευτικής κατεύθυνσης σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή Ένωση;

Με την διάλυση του κοινωνικού κράτους, νέα πεδία κερδοφορίας για το κεφάλαιο έρχονται στην επιφάνεια. Μέσα από αυτήν την συνολική αναδιάρθρωση, και κάτω από την αχόρταγη επιθυμία του αστισμού για διευρυμένη αναπαραγωγή των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων παραγωγής και ανταλλαγής, κατά το σκληρό πρότυπο του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού «αγγλοσαξονικού τύπου», ο τομέας της εκπαίδευσης δεν θα μπορούσε να μείνει αλώβητος. Η δημόσια και δωρεάν παιδεία από κοινωνικό δικαίωμα καταντά ατομική καταναλωτική δαπάνη, αφιέμενη στην αγοραστική δύναμη καθενός. Η εκπαίδευση, από υποχρέωση της πολιτείας, χαρίζεται στην μειοψηφία των οικονομικά ισχυρών, που κλέβουν την υπεραξία, (επαν)εφευρίσκοντας μεθόδους, για να έχουν σύγχρονα, αναβαθμισμένα και πιο βαθιά χαρακτηριστικά εκμετάλλευσης και κερδοσκοπίας. Πλέον αφήνεται να αποφασίζουν αυτοί ακόμη και για τα περιεχόμενα της εκπαίδευσης (βλέπε νέο νόμο Διαμαντοπούλου).

Ώριμος καρπός των σύγχρονων, μικρών αλλά πολυάριθμων, Συγγραφέων του Τέλους της Ιστορίας, είναι η αντίληψη ότι το Πανεπιστήμιο πρέπει υποτακτικά και χωρίς πολλά-πολλά, να ακολουθεί την αγορά. Το πανεπιστήμιο ως εργοστάσιο παραγωγής αμφισβήτησης, αλλαγών και κοινωνικής κριτικής, ως δύναμη αλλαγής, ανατροπής, ακόμα κι φορέας επαναστατικής μετατροπής της κοινωνίας, δεν νοείται. Την θέση του έχει πάρει, ή σωστότερα, θέλουν να πάρει (κυβερνήσεις/ΕΕ/ΔΝΤ) το νέο πανεπιστήμιο, που δεν έχει καμία σχέση με το νεκρό Πανεπιστήμιο της μεταπολίτευσης, το εκπαιδευτήριο κουρασμένο σκυλί  που κυνηγά τον λαγό της αγοράς. 

Άλλωστε, τι διάολο, αν δεν (βοηθάει να) ανατρέψει το Πανεπιστήμιο τον καπιταλισμό, αργά ή γρήγορα ο καπιταλισμός ανατρέπει το Πανεπιστήμιο…